Do małych napraw w suchych wnętrzach, na gładkim i stabilnym podłożu, można użyć kleju dyspersyjnego w gotowej masie. Jest wygodny, nie wymaga mieszania, ale nie nadaje się na zewnątrz, do łazienek z bezpośrednim kontaktem z wodą ani pod duże, ciężkie płytki. W kuchni, łazience czy na balkonie trzymaj się klejów cementowych, a przy podłożach nietypowych, jak drewno czy stara farba, zastosuj grunt i środek zwiększający przyczepność. Bez tego nawet dobry klej odpadnie razem z warstwą, do której został przyklejony.

Pianka to najprostsze i najcieńsze rozwiązanie. Sprawdza się przy równym podłożu i w pomieszczeniach, gdzie nie zależy mocno na akustyce. Uwaga na pianki z warstwą folii — folia ma sens tylko na betonie, na drewnie zatrzymuje wilgoć i powoduje pleśń. Płyta z pianki lub wełny ma lepsze właściwości wyciszające i niweluje drobne nierówności, ale przy grubości powyżej kilku milimetrów trzeba skrócić ościeżnice i przemyśleć progi. Korek jest sprężysty i dobrze tłumi dźwięk uderzeniowy, ale źle znosi wilgoć i długotrwały nacisk — pod ciężkimi meblami może się odkształcić.

Podłogi kładzie się po ścianach, gdyż prace wykończeniowe przy ścianach generują pył i odpadki. Panele i deski wymagają stabilnego, wyschniętego podłoża — wylewki muszą mieć odpowiednią wilgotność, inaczej po kilku miesiącach pojawią się szczeliny lub wybrzuszenia. Płytki układa się z zachowaniem dylatacji przy ścianach, a fugowanie zostawia na koniec, żeby nie zabrudzić świeżych spoin. Warto też pamiętać o folii ochronnej na gotowej podłodze — kosztuje niewiele, a ratuje przed zarysowaniami podczas montażu mebli.

Do narożników dochodź dopiero po ułożeniu pełnych płytek. Docinkę odmierz od krawędzi ostatniej pełnej płytki do ściany i odejmij szerokość spoiny. Pamiętaj, że kąt w budynku rzadko ma dokładnie dziewięćdziesiąt stopni — mierz szerokość docinki przy podłodze i przy suficie, bo różnica potrafi wynieść kilka milimetrów. Docinaj płytkę tak, by zachować niewielki luz dylatacyjny przy ścianie, który później zakryje uszczelniacz lub listwa.

Gruntowanie nie zastąpi naprawy podłoża. Ubytki, rysy i zaprawy o słabej wytrzymałości trzeba naprawić przed gruntowaniem, inaczej preparat tylko „przyklei" kurz do ściany. Kiedy beton jest gładki i mało chłonny, lepiej odpuścić grunt i skupić się na właściwym przygotowaniu mechanicznym — czasem mniej znaczy tu więcej.

Na końcu przychodzi montaż stolarki wewnętrznej, drzwi, listew przypodłogowych i osprzętu elektrycznego. Ościeżnice montuje się po malowaniu, ale przed układaniem podłogi w przypadku drzwi przesuwnych i po podłodze przy skrzydłach otwieranych. Listwy przypodłogowe przycina się pod kątem, dopasowując narożniki, i mocuje do ściany, nie do podłogi — dzięki temu praca podłogi nie rozszczelni połączenia. Gniazdka i włączniki montuje się dopiero po malowaniu, żeby nie osadzać na nich kurzu ani farby.