Typowe błędy: przestawianie kuwety z dnia na dzień bez okresu przejściowego, stawianie jej obok misek z jedzeniem, blokowanie dostępu drzwiami, które się domykają, oraz rezygnacja z osłony przy ruchliwej ulicy. Kot, który boi się hałasu, zacznie załatwiać się w wannie albo na łóżku. Jeśli po przeniesieniu kuwety na balkon pojawiają się takie sygnały, wróć na kilka dni do starego miejsca i wprowadzaj zmianę stopniowo — najpierw dwie kuwety, potem jedna.

Pamiętaj też o wentylacji i czyszczeniu. Pod daszkiem gromadzi się wilgoć i zapach, dlatego żwirek trzeba wymieniać częściej niż w otwartej kuwecie, a samą osłonę myć regularnie łagodnym środkiem. Zostaw otwartą kuwetę jako alternatywę, jeśli masz w domu kilka kotów — jeden zamknięty punkt to za mało. Dobrze dobrana osłona rozwiązuje problem rozrzucanego żwirku; źle dobrana tworzy problem, którego wcześniej nie było.

Częsty błąd to ocena koloru wyłącznie na zdjęciu lub w salonie. W sklepie oświetlenie jest zwykle mocne i rozproszone, a w domu masz punktowe lampy i okna od północy. Ciemne, głębokie kolory — czarny, granatowy, butelkowa zieleń — wyglądają elegancko, dopóki nie pojawi się na nich jasna sierść i drobny kurz. Jasne, kremowe i białe tkaniny z kolei zdradzają ciemne włosy oraz zabrudzenia od łap. Średnie odcienie wybaczają jedno i drugie.

Kocia kuweta na balkonie bywa rozwiązaniem z konieczności: ciasne mieszkanie, remont, drugi kot albo uporczywy problem z zapachem w łazience. Zanim ją tam postawisz, policz, ile kot ma lat, jakiej wielkości jest balkon i czy jest przeszklony. To nie jest miejsce dla każdego kota i nie każdy balkon się do tego nadaje. Najczęściej kuweta na balkonie sprawdza się w oszklonej loggii, osłoniętej od wiatru i deszczu, do której kot ma stały dostęp przez okno lub drzwi. Jeśli balkon jest otwarty, zawieszony wysoko i narażony na ulewy, lepiej szukać miejsca w środku.

Obserwuj też apetyt i picie. Kot, któremu jest za gorąco, je mniej, częściej sięga po wodę i może wymiotować po większym posiłku. To nie musi oznaczać choroby, ale jeśli dołącza do tego apatia, kot przestaje reagować na zabawę i chowa się w ciemnych kątach, sytuacja wymaga działania. Typowy błąd to uznanie takich objawów za „lenistwo" i przeczekanie — lepiej wcześniej wietrzyć mieszkanie nocą, zasłaniać okna od strony słońca i stawiać miski z wodą w kilku miejscach.

Nie układaj narzuty luźno „na zapas". Każdy fałd to miejsce, w które pies wbija łapy i pociąga tkaninę. Wyprostuj ją i napnij na tyle, by nie wisiała, ale nie tak mocno, żeby się marszczyła przy siadaniu. Jeśli pies lubi rozkopywać posłanie przed snem, dodatkowo zabezpiecz rogi: przyszyj do nich rzepy i przyklej pasujące części do materaca albo użyj klipsów do prześcieradeł. Klipsy sprawdzają się na cienkich tkaninach, na grubym welurze mogą zostawiać trwałe zagniecenia.

Sprawdź przeciąg, ciepło i widok na wejście Psy wybierają miejsca osłonięte, ale z kontrolą wejścia. Posłanie wciśnięte w kąt za drzwiami daje im schronienie, ale odcina widok na korytarz — wiele psów wtedy wstaje i nasłuchuje. Ustaw legowisko tak, by pies leżał plecami do ściany lub mebla, a pyskiem miał wejście do sypialni w polu widzenia. Jednocześnie unikaj miejsca bezpośrednio pod oknem i przy kaloryferze: nocą ciągnie tam zimno, a w sezonie grzewczym jest za ciepło. Na podłodze z paneli czy płytek dodaj matę lub koc, bo sam materiał legowiska nie zawsze wystarcza.

Po zmianie miejsca daj psu kilka dni na oswojenie. Nie przenoś legowiska co noc i nie zmuszaj psa, by w nim leżał — wystarczy położyć tam jego koc i nagrodzić spokojne pozostanie. Jeśli pies uparcie wybiera inne miejsce, przełóż posłanie właśnie tam, nawet jeśli wygląda to mniej estetycznie. Wygodne legowisko to takie, do którego pies wchodzi sam, bez zachęty, i z którego nie wstaje przy każdym szmerze.

Typowe błędy, które psują cały efekt: za mała kuweta pod osłoną, zbyt niski daszek (kot nie może stanąć wyprostowany ani się przekręcić), osłona bez otworów wentylacyjnych oraz ustawienie całości w ciasnym kącie. Kot musi mieć w środku miejsce na obrót i musi widzieć wyjście. Wysokie osłony z wąskim wejściem sprawdzają się tylko u pewnych, spokojnych kotów. Filtr węglowy w daszku ogranicza zapach, ale nie zastąpi codziennego sprzątania — to najczęstsze nieporozumienie.

Legowisko nie powinno stać w przejściu między łóżkiem a drzwiami albo szafą. Każde przejście nocą przez sypialnię będzie wtedy budziło psa, a on ciebie. Odległość od łóżka warto dobrać tak, by pies mógł wyciągnąć się swobodnie, a ty nie potrącała go stopą przy wstawaniu. Pół metra od boku łóżka to zwykle za mało przy dużym psie. Lepiej zostawić pas wolnej podłogi i ustawić posłanie nieco dalej, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wygląda to mniej przytulnie.