Ostatnia rzecz: kable i oświetlenie. Okno dachowe daje dużo światła dziennego, ale wieczorem świeci w oczy, jeśli lampka stoi za monitorem. Lepsza będzie listwa LED przyklejona pod górną krawędzią blatu albo kinkiet na ścianie bocznej. Przewody poprowadź w korytku przyklejonym do ściany i podłącz wszystko do jednej listwy zasilającej z wyłącznikiem — w małym kąciku nie ma miejsca na plątaninę, a każde dodatkowe gniazdo zdobyte bez wiercenia w skosie jest na wagę złota.

Pierwsze rozwiązanie to zabudowa wnękowa. Jeśli w korytarzu jest wnęka po starej szafie, pralce albo nieużywany komin, wypełnij ją regałem lub szafą dokładnie na wymiar, z drzwiami otwieranymi na zewnątrz albo przesuwnymi. Uwaga na prowadnice przesuwne: montowane na ścianie zabierają kilka centymetrów, więc lepiej wybrać system wpuszczany w sufit lub w podłogę. Drugie rozwiązanie to półki i haki na całej wysokości ściany — od podłogi do sufitu. Płytkie półki o głębokości 15–20 cm mieszczą buty, klucze, czapki i nie zwężają przejścia, bo nie wystają poza obrys ściany.

Kształt gubi się głównie w wirowaniu, w suszarce i przy zbyt mocnym wykręcaniu ręcznym. Firanki z delikatnych tkanin, z marszczeniem czy haftem, pierz w worku ochronnym, ustaw najniższe obroty wirowania albo wcale. Zasłony z zaciskami, taśmą marszczącą czy metalowymi okuciami najlepiej prać bez tych elementów — odczep je, a taśmę zwiąż w luźny supeł, żeby się nie splątała. Pamiętaj, że metalowe elementy mogą rdzewieć i zostawić trwałe plamy, dlatego zawsze sprawdź, czy w kieszeni na karnisz nie ma ukrytych sztyftów lub haczyków.

Sprzęt dobieraj w kolejności: ekran, dźwięk, źródło. Telewizor albo projektor wybieraj po jasności pomieszczenia, nie po liczbie funkcji. W salonie z dużymi oknami projektor bez rolety daje szary, mleczny obraz — wtedy lepszy będzie telewizor. Dźwięk zacznij od trzech głośników z przodu (lewy, centralny, prawy) i subwoofera; dokładanie tylnych surroundów ma sens dopiero, gdy front jest ustawiony poprawnie. Centralny umieść pod lub nad ekranem, na wysokości uszu siedzącej osoby, inaczej dialogi rozjadą się z obrazem.

Zasada jest prosta: im mniej środka i im mniej tarcia, tym dłużej tkanina zachowa właściwości. Woda, łagodny detergent i miękka ściereczka wystarczają w większości codziennych sytuacji. Reakcja na plamę powinna być szybka, ale sama czynność — spokojna.

Tkaniny powlekane — obrusy, plandeki, pokrowce meblowe, tapicerka ogrodowa — mają na powierzchni cienką warstwę polimeru, która decyduje o tym, czy materiał jest wodoodporny, czy tylko dekoracyjny. Ta warstwa jest trwalsza niż plama, ale mniej odporna niż sam splot. Dlatego codzienne przetarcie wilgotną ściereczką nie robi krzywdy, natomiast szorowanie szczotką z twardym włosiem usuwa powłokę punktowo i zostawia matowe, chłonące wodę ślady, których nie da się już cofnąć.

Światło w salonie rozwiąż warstwowo. Zasłony zaciemniające na oknach, ale nie czarne — w salonie mają też normalnie wyglądać. Do oglądania używaj małej lampki za ekranem lub po jego bokach, nigdy nad ekranem ani naprzeciwko, bo odbicia na matrycy są gorsze niż sam brak światła. Unikaj jarzeniowego światła sufitowego włączonego w trakcie seansu — psuje kontrast i męczy oczy. Jeśli masz projektor, jedna niedomknięta roleta potrafi zepsuć cały obraz.

Pierwszy błąd to ustawianie dużego mebla na wprost drzwi wejściowych. Szafa, sofa czy regał w linii wejścia zatrzymują wzrok tuż przy progu i pokój wydaje się kończyć na tym meblu. Przesuń go na ścianę boczną albo do narożnika. Zostaw przy drzwiach wolny pas o szerokości co najmniej kilkudziesięciu centymetrów — nawet jeśli nie jest to przejście, wzrok potrzebuje tam pustej przestrzeni.

Typowe błędy: kupowanie zestawu kina przed ustawieniem mebli, stawianie centralnego na podłodze, chowanie sprzętu w szafce bez przewiewu, prowadzenie kabli pod listwą bez zapasu na przesunięcie szafki oraz rozciąganie obrazu na cały ekran, gdy materiał ma inny format. Kable zaplanuj przed zakupem mebli — później wiercenie w świeżym salonie boli bardziej niż wydatek na dłuższy przewód. Zostaw też zapas długości przy każdym urządzeniu, żeby dało się je wysunąć do czyszczenia.

Trzeci błąd to stawianie wszystkiego pod ścianami z równą przerwą. Równe odstępy tworzą wrażenie ciasnoty, bo każda płaszczyzna jest zajęta. Zamiast tego połącz dwa meble w jedną bryłę — np. biurko z regałem — i zostaw jedną ścianę prawie pustą. Pustka nie marnuje miejsca, ona je otwiera. Dobrze działa też odsunięcie sofy od ściany o kilka centymetrów: cień za meblem dodaje głębi.

Plamy tłuste i oleiste usuwaj od razu, bo po wyschnięciu wnikają w splot. Posyp świeżą plamę mąką ziemniaczaną lub talkiem, odczekaj kwadrans, strzepnij i dopiero wtedy przetrzyj wilgotną ściereczką z płynem. Atrament, wino i soki najlepiej usuwać natychmiast, przykładając czysty, lekko wilgotny ręcznik papierowy i wymieniając go, aż przestanie chłonąć zabrudzenie. Nie rozcieraj plamy ruchem okrężnym — rozsmarowujesz ją tylko na większej powierzchni.