Zanim cokolwiek narysujesz, zmierz wnękę w co najmniej pięciu miejscach na każdej płaszczyźnie: przy podłodze, w połowie wysokości, przy suficie oraz po obu skrajach szerokości. Zapisz największe i najmniejsze wymiary. Różnica między nimi to zapas, który musi pochłonąć konstrukcja. Jeśli szerokość waha się o więcej niż dwa centymetry, nie da się tego zignorować — szafa wykonana na jeden wymiar albo nie wejdzie, albo zostawi szczeliny.

Podział zaczynaj od góry, bo tam trafiają rzeczy używane najrzadziej. Wysoko, w okolicy 180–200 cm od podłogi, umieść półki na koce, walizki i rzeczy sezonowe. Uwaga na typowy błąd: zbyt głębokie półki na wysokości wzroku. Jeśli półka ma 60 cm głębokości, a nie sięga się tam wygodnie, to połowa rzeczy zniknie na lata. Lepiej zrobić dwie płytsze półki niż jedną głęboką, zwłaszcza przy drzwiach przesuwnych, które zabierają kilka centymetrów.

Kolejny błąd to brak odstępu między drążkiem a półką nad nim. Zostaw co najmniej 5 cm luzu, żeby wieszak nie haczył o półkę przy wyjmowaniu. Pamiętaj też o drzwiach — przy drzwiach przesuwnych szyny zajmują 8–10 cm głębokości, więc strefa przy drzwiach jest płytsza. Przy drzwiach otwieranych na zawiasach potrzebujesz miejsca na ruch skrzydła, więc nic nie powinno wystawać poza obrys szafy. Zmierz też grubość drążka i sprawdź, czy wieszaki wchodzą swobodnie — grubsze wieszaki drewniane wymagają drążka o większej średnicy.

Najpierw zaplanuj odstęp. Buty nie mogą dotykać listwy na całej długości. Wystarczy odsunąć je o kilka centymetrów, na przykład ustawiając je na płaskiej macie lub korytku, które zatrzyma wodę i piach. Sama listwa powinna być wykonana z materiału odpornego na wilgoć: nadaje się do tego listwa z PVC, aluminium lub z twardego drewna zabezpieczonego lakierem olejnym. Jeśli wybierasz drewno, pomaluj jego dolną krawędź i tylny rowek dodatkową warstwą lakieru przed montażem, bo to tam woda wsiąka najszybciej.

Pranie i pakowanie to nie to samo co odłożenie na b

Na koniec zostaw jedną strefę elastyczną. Nie zapełniaj całej szafy na sztywno. Jedna półka lub kosz na rzeczy, które dopiero trafią do prania albo na wynos, oszczędzi codziennego przekładania. Zanim kupisz system, sprawdź, ile ubrań faktycznie wisi, a ile leży — podział szafy wynika z liczby rzeczy, nie z katalogu. Najpierw policz, potem wierć.

Ściana wnęki rzadko jest płaska i pionowa. Nawet w nowym budownictwie odchyłki sięgają kilku centymetrów na wysokości pomieszczenia, a w starych kamienicach potrafią być większe. Projekt szafy wnękowej, który zakłada idealny prostopadłościan, kończy się szczeliną przy suficie, ciasnym dopasowaniem przy jednym boku i szparą przy drugim. Dlatego projektowanie zaczyna się nie od wizualizacji frontów, lecz od pomiaru i decyzji, jak tę nieregularność obsłużyć.

Ubrania schodzące z pierwszego planu trzeba wyprać albo przynajmniej wywietrzyć, nawet jeśli wyglądają na czyste. Pot, kremy i resztki jedzenia przyciągają mole oraz zostawiają plamy, które po kilku miesiącach trudno usunąć. Po praniu każda rzecz musi być całkowicie sucha — wilgoć w pudełku to zaproszenie dla pleśni. Dopiero wtedy pakuj: najlepiej w przewiewne pokrowce lub bawełniane worki, nie w foliowe torby na zamek. Folię zostaw na przeprowadzki, nie na przechowywanie sezonowe.

Strefa na wysokości wzroku i rąk Środek szafy to najważniejsza strefa. Drążek umieszczaj na wysokości 100–110 cm od podłogi, jeśli mają wisieć koszule, bluzki i marynarki. Wtedy dolna krawędź ubrań nie dotyka podłogi, a górna część pozostaje widoczna. Długie sukienki, płaszcze i spodnie wymagają drążka na 150–160 cm, a przy dwóch poziomach drążków — jeden na 100 cm, drugi na 190 cm. To rozwiązanie sprawdza się przy niskich sufitach i ubraniach krótkich, ale nie zmieścisz tam płaszcza. Drugi drążek montuj tylko wtedy, gdy naprawdę masz dużo krótkich ubrań, bo w praktyce trudno sięgać do górnego rzędu i połowa wieszaków zostaje pusta.

Zanim kupisz jakikolwiek system organizacji, zmierz głębokość, szerokość i wysokość szafy. Standardowy drążek na ubrania na wieszakach potrzebuje minimum 55–60 cm głębokości, bo inaczej rękawy i ramiona ubrań będą się wykrzywiać przy zamykaniu drzwi. Półki mieszczą się nawet w szafach o głębokości 35–40 cm, a szuflady wymagają zwykle 45–50 cm, żeby prowadnice miały miejsce na wysuw. Jeśli szafa jest płytka, drążek ustawiony przodem do drzwi wzdłuż boku pozwoli zaoszczędzić miejsce, ale wtedy wieszaki wchodzą pod kątem i trzeba to sprawdzić przed montażem.

Szuflady planuj na wysokości pasa, czyli między 70 a 110 cm od podłogi. Wyżej sięgające szuflady są niewygodne, a nisko umieszczone zmuszają do schylania. Najlepiej sprawdzają się trzy lub cztery szuflady różnej głębokości — płaska na bieliznę i skarpetki, głębsza na swetry i koszulki. Wbudowane przegródki działają tylko wtedy, gdy szuflada ma prowadnice o pełnym wysuwie; przy tańszych prowadnicach część zawartości zostaje w tyle i tworzy bałagan. Unikaj szuflad o wysokości mniejszej niż 10 cm, bo nie pomieszczą nawet złożonej koszulki.