Kiedy pierwszy raz stanęłam w mojej nowej kuchni, miałam wrażenie, że zaraz uderzę głową w szafkę. Niecałe dziewięć metrów kwadratowych, z których trzeba było wyczarować nie tylko miejsce do gotowania, ale też jadalnię dla czterech osób, a w razie potrzeby nawet dodatkową sypialnię dla gości. Blat miał głębokość ledwie pięćdziesięciu centymetrów, a jedyne okno wychodziło na zacienioną studnię wewnętrzną. Wiedziałam, że czeka mnie wyzwanie, ale takie właśnie wyzwania lubię najbardziej. Zaczęłam od zmierzenia dosłownie każdej szuflady i przeanalizowania, jak poruszam się między lodówką a zlewem. Okazało się, że najwięcej czasu tracę na sięganie po przyprawy schowane w głębi szafki nad kuchenką. Postawiłam więc na wysuwane organizery do słoików i wąskie, pionowe szuflady na deski do krojenia. Każdy centymetr miał swoje zadanie.

W małej kuchni najważniejsze jest to, aby każdy przedmiot miał swoje konkretne miejsce. Nie ma mowy o chaosie, bo ten od razu rzuca się w oczy i optycznie zmniejsza przestrzeń. Zainwestowałam w magnetyczną listwę na noże, która przykleiła się do ściany nad blatem. Dzięki temu zyskałam całą szufladę, którą wcześniej zajmował drewniany blok do noży. Pod zlewem zamontowałam specjalny stojak na gąbki i szczotki, który wysuwa się na prowadnicach. Węższe szafki wypełniłam składanymi deskami do prasowania i małą suszarką na naczynia, którą rozkładam tylko po myciu. Zrezygnowałam też z dużego garnka do spaghetti na rzecz składanego silikonowego modelu, który po użyciu zajmuje tyle samo miejsca co talerz. Dziwne, jak wiele drobnych zmian potrafi odmienić codzienne gotowanie.

Jadalnia w kuchni to często temat rzeka. U mnie sprawdziła się składana blenda zamontowana na ścianie, która po rozłożeniu daje blat o głębokości siedemdziesięciu centymetrów. Pod nią schowane są dwa składane krzesła, które wiszą na haczykach w spiżarni. Kiedy przychodzą goście, rozkładam wszystko w kilkanaście sekund. Problem pojawił się, gdy rodzina z dziećmi postanowiła zostać na noc. Wtedy nasza kuchnia musiała zmienić się w sypialnię. Nie miałam miejsca na klasyczną sofę, więc postawiłam na wersalkę o szerokości stu czterdziestu centymetrów, która na co dzień służy jako siedzisko przy blacie. Ma tapicerkę welurową w odcieniu musztardy, która ożywia całe pomieszczenie i jest przyjemna w dotyku. Gdy goście wyjeżdżają, składam ją z powrotem i nikt nie zgadnie, że spała na niej dwie osoby.

Dla tych, którzy mają jeszcze mniej miejsca, polecam kanapę z funkcją spania z mechanizmem DL, który wysuwa się do przodu. Dzięki niemu nie trzeba odsuwać mebla od ściany, co w ciasnej kuchni jest na wagę złota. Pamiętaj tylko, aby wybrać model z pojemnikiem na pościel, bo przechowywanie poduszek i koców w osobnych workach to proszenie się o bałagan. Ja akurat zdecydowałam się na łóżko z pojemnikiem na pościel w wersji z stelażem listwowym i materacem piankowym o grubości szesnastu centymetrów. Materac jest na tyle twardy, że nie odkształca się podczas siedzenia, a jednocześnie komfortowy dla gości. Stelaz listwowy zapewnia wentylację, co w małym pomieszczeniu ma ogromne znaczenie, zwłaszcza gdy gotujesz na parze i wilgoć unosi się w powietrzu.

Oświetlenie w kuchni to często zapomniany element aranżacji. W mojej kuchni podstawowe światło dawała tylko jedna lampa sufitowa, która tworzyła ostre cienie na blacie. Zamontowałam więc taśmę LED pod górnymi szafkami, która oświetla blat równomiernie. Dodatkowo nad stołem jadalnym powiesiłam długi, regulowany kabel z kloszem z miedzi, który mogę opuszczać nisko nad talerze podczas kolacji. Po zmroku włączam tylko to światło i kuchnia zamienia się w przytulną jadalnię. Z kolei nad wersalką zamontowałam kinkiet z regulowanym ramieniem, który służy jako lampka do czytania, gdy goście szykują się do snu. Dzięki temu nie muszą sięgać do kontaktu przy lodówce.

Kolorystyka w małej kuchni to delikatna sprawa. Wybrałam jasne, matowe fronty w kolorze kości słoniowej, które odbijają światło, ale nie błyszczą. Blat z konglomeratu kwarcowego w odcieniu jasnego betonu dodaje industrialnego charakteru, a drewniane dodatki w postaci deski do krojenia i doniczek na zioła ocieplają wnętrze. Ścianę nad blatem wyłożyłam białymi, prostokątnymi kafelkami w układzie cegiełki. Fuga jest ciemnoszara, co sprawia, że nie widać na niej tłustych plam tak szybko jak na białej. Jedynym odważnym akcentem kolorystycznym jest wspomniana tapicerka welurowa w kolorze musztardy na wersalce. Reszta dodatków jest stonowana. Zasłony w oknach są z lnianego płótna, które można prać w pralce.

Z czasem nauczyłam się, że w kuchni nie chodzi o to, aby była idealna na Instagramie. Chodzi o to, aby działała w codziennym użytkowaniu. U mnie sprawdziły się proste rozwiązania: kosz na śmieci wsuwany w szafkę pod zlewem, organizer na sztućce z regulowanymi przegródkami i kubek na przyprawy, który stoi na blacie obok kuchenki. Drobiazgi, które oszczędzają czas. Wiem, że nie każdy ma ochotę na taką restrukturyzację swojej kuchni, ale jeśli już decydujesz się na zmiany, pomyśl o tym, jak naprawdę gotujesz. Ja na przykład zawsze stawiam talerze na blacie po lewej stronie zlewu, więc tam właśnie zrobiłam więcej miejsca. Małe, osobiste decyzje robią ogromną różnicę.