Kiedyś sądziłam, że wybór fotela do salonu to prosta sprawa, dopóki nie wylądowałam z trzydziestoma centymetrami zapasu między ścianą a kanapą. Mój pierwszy salon miał ledwie osiemnaście metrów, a ja uparcie szukałam czegoś z wysokim oparciem do czytania. Szybko okazało się, że standardowe fotele z pufą nie mieszczą się w kadrze. Zaczęłam więc testować modele, które mają węższe siedzisko, ale za to głębsze – takie, w których można podwinąć nogi, nie blokując przejścia. I właśnie wtedy weszły do gry living room armchairs z funkcją spania, które zmieniły moje podejście do planowania przestrzeni. Jeśli masz podobny dylemat, to znaczy, że szukasz czegoś więcej niż ozdoby – potrzebujesz mebla, który ogarnie gości, a sam nie zdominuje pokoju.

Największym wyzwaniem w małych mieszkaniach bywa przechowywanie pościeli. Kiedy przyjeżdżają znajomi z dziećmi, a ty nie masz szafy w przedpokoju, każdy koc i poduszka lądują na widoku. Rozwiązaniem może być bed with storage ukryty w podstawie fotela. Testowałam model, w którym pod siedziskiem jest płytka skrzynia na dwa komplety pościeli i jeden koc polarny. Nie każdy o tym myśli, ale jeśli fotel ma funkcję rozkładania, to pod spodem często zostaje kilka centymetrów wolnej przestrzeni – idealnej na płaskie pudełka z bielizną pościelową. W jednym z mieszkań podłożyłam tam nawet dodatkowy wałek do jogi. To drobiazg, ale robi różnicę, gdy nie masz osobnego schowka. Pamiętaj tylko, żeby przed zakupem zmierzyć wysokość nóżek – niektóre modele na kółkach mają tak niski prześwit, że nie wciśniesz tam nawet złożonego prześcieradła.

Kolejna rzecz, która wywraca do góry nogami układ salonu, to mechanizm rozkładania. Jeśli często gościsz zaprzyjaźnionych maruderów, którzy zostają do rana, warto zainwestować w sofa bed z solidnym mechanizmem. Najbardziej polubiłam click-clack mechanism – to ten, który jednym ruchem oparcia i siedziska tworzy płaską powierzchnię. Nie wymaga odsuwania mebla od ściany, co przy małym metrażu jest zbawieniem. Zdarzyło mi się, że w jednym z projektów klientka uparła się na rozkładany fotel z tradycyjnym wysuwem, ale okazało się, że potrzebuje aż 40 centymetrów wolnej przestrzeni z przodu. Przy jej rozkładzie życiowym (kanapa plus stół) było to fizycznie niemożliwe. Click-clack zajął tylko głębokość siedziska, a spał na nim facet metr osiemdziesiąt bez wyrzucania stóp poza obrys.

Gdy mówię o konkretach, nie mogę pominąć materaca. Wiele osób kupuje fotel z rozpędu, a potem narzeka, że goście skarżą się na ból pleców. W tanich modelach spotkasz cienką gąbkę, która po dwóch nocach robi się twarda jak deska. Dlatego zwracam uwagę na slatted frame w połączeniu z wymiennym foam mattress o gęstości co najmniej 35 kg/m sześcienny. W jednym z testowanych foteli miałam 16 cm pianki na elastycznej ramie listewkowej – to już poziom małego łóżka gościnnego. Nie spodziewałam się, że taki cienki materac z listwami może utrzymać kręgosłup w neutralnej pozycji. Ale uwaga – jeśli fotel ma być używany codziennie, lepiej celować w 18 cm i piankę wysokoelastyczną, bo ta tańsza po roku robi się wklęsła w najczęściej używanych miejscach.

W kwestii materiałów mam słabość do velvet upholstery, ale nie ze względów estetycznych. Owszem, aksamit wygląda bogato i łamie światło w ciekawy sposób, ale przede wszystkim świetnie maskuje codzienne zużycie. Testowałam welur w kolorze antracytowym w salonie, gdzie mieszkał kot rasy brytyjskiej. Po roku użytkowania jedyne ślady to pojedyncze nitki na rogach, które dało się przyciąć nożyczkami. W porównaniu do lnu czy bawełny, aksamit nie mechaci się tak szybko i łatwiej go odkurzyć z okruchów po wieczornym popcornie. Problem pojawia się, gdy masz w domu małe dzieci rozlewające sok – plamy z weluru trzeba od razu przecierać suchą szmatką, bo mokra może zrobić halo. Jeśli boisz się o utrzymanie, wybierz welur z certyfikatem odporności na ścieranie (minimum 40 000 cykli Martindale’a).

Wracając do samego wyboru modeli living room armchairs, często popełniamy błąd, kupując fotel tylko na oko, bez sprawdzenia głębokości siedziska. Standardowe 52 centymetry to katorga dla osoby z długimi udami – kolano wisi w powietrzu, a krawędź siedziska wrzyna się w łydkę. Ja sama mam 175 cm i w fotelach o głębokości poniżej 55 cm czuję się, jakbym siedziała na taborecie. Z drugiej strony, jeśli masz niski wzrost, fotel z głębokością 60 cm sprawi, że nogi będą zwisać bez podparcia. Dlatego przed zakupem warto usiąść na minimum 10 minut w sklepie, a najlepiej poprosić sprzedawcę o miarkę. Często okazuje się, że model, który na zdjęciu wyglądał na masywny, w rzeczywistości ma płytkie siedzisko i niskie oparcie. W jednym z warszawskich showroomów przymierzyłam się do czterech foteli naraz – tylko jeden z nich miał oparcie sięgające mi do ramion.

Nie zapominaj też o wysokości podłokietników. Jeśli lubisz czytać z książką opartą na bocznym ramieniu, niskie podłokietniki (około 20 cm od siedziska) będą bezużyteczne. Wolę modele, gdzie podłokietnik kończy się na wysokości mostka – wtedy mogę na nim oprzeć łokieć bez garbienia się. Jednocześnie zbyt wysokie (powyżej 28 cm) blokują możliwość podciągnięcia nóg pod siebie. W jednym fotelu z funkcją pull-out sofa (gdzie wysuwa się dodatkowa część) miałam podłokietniki tak wysokie, że nie dało się na nich wygodnie oprzeć głowy do drzemki. Przy okazji, jeśli masz w salonie niski stolik kawowy, upewnij się, że podłokietniki nie będą kolidować z nogami osoby siedzącej na kanapie – to częsty problem w układach narożnych.

Ostatecznie, przestrzeń pod fotelem to temat rzeka. W jednym z moich projektów klientka uparła się na model z nóżkami zamiast cokołu, bo chciała, żeby pokój wydawał się lżejszy. Zapomniała tylko, że pod fotelem będą lądować skarpetki i okruchy. Jeśli nie masz robota sprzątającego, który wjeżdża pod meble, lepiej wybrać cokół schodzący do podłogi. Ale uwaga – cokół utrudnia odkurzanie listew przypodłogowych. Rozwiązaniem jest model z nóżkami o wysokości min. 12 cm, co pozwala wsunąć końcówkę odkurzacza. W jednym z testowanych foteli z bed with storage podstawą była płyta MDF, która zbierała kurz z każdej strony. Po miesiącu zdjęłam obicie i wyczyściłam wszystko ręcznie. Od tamtej pory zawsze sprawdzam, czy podstawa jest łatwo dostępna – najlepiej, jeśli można ją wyjąć lub odchylić bez użycia śrubokrętu.

Mam wrażenie, że żyjemy w czasach, gdzie każdy centymetr w salonie musi pracować na siebie. Living room armchairs z dodatkową funkcją spania czy przechowywania to nie fanaberia, a konieczność, gdy mieszkanie ma 40 metrów. Kiedy ostatnio doradzałam koleżance, która mieszka w kawalerce z dzieckiem, wybrałyśmy fotel z click-clack mechanism i schowkiem na trzy zabawki. Goście śpią na nim wygodnie, a w dzień służy jako dodatkowe siedzisko. I najważniejsze – żaden model nie będzie dobry, jeśli nie weźmiesz pod uwagę swoich rzeczywistych nawyków. Ja na przykład rzadko siedzę wyprostowana, więc potrzebuję głębokiego siedziska, żeby podwinąć nogi. Ty możesz woleć twarde oparcie do pracy przy laptopie. Zanim klikniesz "kup", usiądź na podłodze w salonie, rozłóż przed sobą metr krawiecki i wyobraź sobie, gdzie postawisz kawę. Wtedy zakup przestanie być loterią.